Terug naar het verhaal van SRON 
Ozon motor voor aardobservatie
1995
Al sinds begin jaren zeventig is bekend dat menselijke activiteit de ozonlaag beïnvloedt. En dat vooral chloorfluorkoolwaterstoffen (CFK's) uit spuitbussen en koelkasten de onzichtbare boosdoeners zijn die de ozonlaag op grote schaal aantasten.
Op Antarctica wordt ozon al sinds eind jaren vijftig gemeten vanaf de aarde. In 1985 merken Britse onderzoekers daar op dat er een enorm ozongat is ontstaan. Dit bleef onopgemerkt in vroege satellietmetingen, waarvan de software de extreem lage waarden als ‘onmogelijk’ wegfilterde. Het gat op gecorrigeerde plaatjes schokt de wereld.
In 1987 leidt het ‘Montreal Protocol’ tot het verbieden van het gebruik van CFK’s wereldwijd. Vanaf dan zullen satellieten de effecten van het verdrag moeten meten, zónder blinde vlekken.
Ook SRON stort zich dan op dat aardonderzoek, in nauwe samenwerking met KNMI. Vooral op het oplossen van een specifieke stoorzender in ozonmetingen met satellieten: verstrooiing, af te lezen aan polarisatie. In 1995 lanceert ESA de satelliet ERS-2 met het Global Ozone Monitoring Experiment. SRON-onderzoekers bedenken hoe polarisatiemetingen van het door de aarde naar de satelliet teruggekaatste zonlicht beter kunnen.
SRON ontwikkelt een model om vervolgens ozonconcentraties betrouwbaarder uit satellietmetingen vast te stellen, zónder dat berekeningen voor die polarisatie-correctie te zwaar worden. Dit model baant de weg naar het sneller, grootschaliger en nauwkeuriger bepalen van concentraties van ozon en later ook andere gassen.
- Foto’s (ESA): Het ozongat wordt sinds het Montreal Protocol nauwkeurig in de gaten gehouden; De satelliet ERS-2 met GOME; Een satelliet meet door de aardatmosfeer teruggekaatst zonlicht; Satellietmetingen rond de aarde.