ASTROPHYSICS | Space instruments & demonstrators

ASTROPHYSICS | Space instruments & demonstrators

ASTROPHYSICS | Space instruments & demonstrators

ASTROPHYSICS | Space instruments & demonstrators

Wouter Laauwen is weer thuis, na een lange, lange thuisreis. Baby, it's cold inside...

Blog_8_Hercules_klein.jpg
Het Hercules-vliegtuig. Alsof er een grasmaaier op je rug gebonden is...
Ik ben thuis. De laatste dagen op Antarctica waren zwaar: Het gebrek aan daglichtritme (en privacy) heeft mijn slaap fors verstoord. En op 4 uur slaap per dag hou ik het dus niet vol. Weer wat geleerd. De reis terug was lang. De moderne C-17 van de heenreis bleek vervangen door een Hercules met een bouwjaar van voor dat van mijzelf. Acht uur deed dit monster op ski's erover, het klonk en voelde alsof er iemand een benzine-grasmaaier op je rug gebonden had. Maar hij ging, en de goede kant op. We stonden met zijn achten op de wachtlijst maar vanwege slecht weer op de Zuidpool mochten de vracht en wij toch eerst, terug naar de echte wereld.

En wat valt dan op als je landt in Christchurch na 5 weken Antarctica? Kleuren en geuren, een aanslag op je zintuigen. Sneeuw en ijs geuren niet. En leven, heel veel leven: planten, insecten en vogels natuurlijk maar ook mensen, vreemde gezichten met name: 5 weken is duidelijk genoeg om een gemeenschap van 1000 gezichten te (her)kennen. Ik heb ook een geheel vernieuwde waardering voor comfort op de hotelkamer: een echt bureau en een echte stoel om op te zitten, een bed dat niet bijna uit elkaar valt, een eigen douche en wc, geen stof. Betalen voor je eten en je koffie, dat dan weer wel. En dan internet: klik en het werkt, niet meer klik - koffie - kijken - meer koffie - halve pagina. Wat een genot. En mijn koffieconsumptie mocht ook wel wat omlaag. Baby it's cold outside zong de radio in het restaurant van mijn hotel. Maar buiten was het 20 graden, lekker. Baby it's cold inside, dacht ik. Een onverwachte erfenis uit McMurdo: na 5 weken Amerikaans warm binnen (rond de 23-24 graden) met toch je thermo onderlaag aan had ik het daar dus koud binnen.

Kerst in Christchurch

Blog_8_Hercules_poolijs_klein.jpg
Het poolijs is duidelijk meer weggesmolten dan op de heenreis...
En daar werd het kerst. Het duurde even voor ik de versiering in Christchurch herkende voor wat het was: kerstversiering. En inderdaad, ik hoorde kerstmuziek maar mijn hoofd wilde er nog niet aan. Kerst wordt toch bepaald door duisternis, striemende regen en wind. Kerst verdien je door af te zien op de fiets. En als je er dan eigenlijk niet meer tegen kan, komen er een paar dagen warmte en gezelligheid binnenshuis met familie en vrienden. Als het 25 graden is en zonnig kan ik niet aan kerst denken, dat past niet in mijn hoofd.

De kerstversiering in McMurdo bestond uit houten kerstsymbolen die aan de diverse palen werden gespijkerd. Niet genoeg om zichtbaar te zijn. En zonder etalages en muzak is er van kerstsfeer geen sprake. De groep van het zuidelijke halfrond of uit de warmere gebieden van de wereld was beter in kerst en hing blijmoedig de meegenomen kerstverlichting en glimdingetjes op. In het land van 50 shades of white valt pas op hoe raar die dingen zijn: een zuurstok, een sok, een muts, geweitjes ….

Datumgrens
De rest van de terugreis duurde verder vooral heel lang. Met name de dinsdag. Maar die heb ik dan ook twee keer gedaan door het passeren van de datumgrens: ik kwam eerder aan in Los Angeles dan dat ik was vertrokken uit Christchurch. Donderdagochtend 17 december was ik weer in Nederland, precies 2 maanden nadat ik van huis ben vertrokken. Doordat ik moest wachten op de trein had ik tijd voor echte koffie en een saucijzenbroodje op Schiphol, echt genieten. Trein, taxi en dan eindelijk weer thuis. Vrouw en zoon in de armen en een joelende hond die daar bij wilde. Snel ook mijn dochter opgehaald van school. En toen was alles weer zoals het hoort.

Hangtest

Blog_8_Hangtest_Antarctica_klein.jpg
De hangtest op Antarctica verliep goed...
We zijn inmiddels twee weken verder, begin januari. Op Antarctica hebben Darren Hayton en de rest van het team hard gewerkt. Wel raar om dat nu alleen nog maar via email te kunnen volgen. De hele gondel werkt naar behoren en de laatste grote horde, de hang-test, is succesvol gepasseerd. Bij deze test wordt de gondel buiten opgehangen en moet dan geheel autonoom alle beoogde functies kunnen uitvoeren. Tijdens de flight readiness review is ook formeel het ja-woord gevallen: we mogen vliegen! Nu is het wachten op goed weer, eerst voor het GRIPS team die als eerste weg mogen. Daarna zijn wij aan de beurt. Het circulatiepatroon op 40 km hoogte is inmiddels op de juiste plek terecht gekomen. Aan de grond wil het weer minder meewerken, er is steeds net teveel wind om veilig te kunnen lanceren. GRIPS heeft inmiddels al drie pogingen achter de rug. De tijd begint nu wel te dringen: om nog met enige zekerheid een volledige ronde om de zuidpool te kunnen maken moet de vlucht toch wel half januari beginnen. Maar dat is aan de weergoden. En die zijn wispelturig: Na een recordverpletterend warme decembermaand begint mijn eerste werkdag na mijn Antarctica-avontuur met een witte wereld in Nederland. Even wennen.

Pin It


SCROLL TO TOP