ASTROPHYSICS | Space instruments & demonstrators

ASTROPHYSICS | Space instruments & demonstrators

ASTROPHYSICS | Space instruments & demonstrators

ASTROPHYSICS | Space instruments & demonstrators

Wouter Laauwen en zijn collega's worden geconfronteerd met het spook van de statische elektriciteit. De cryostaat wordt geïntegreerd met de telescoopgondel. De spanning loopt op...

Blog_6_Parachute_1.jpg
Parachute gezien vanaf de onderzijde...
De wc is gerepareerd, dat is fijn. Maar het instrument werkt nog niet naar behoren, dat is minder fijn. De spanningen lopen wat op. Deze integratiefase wil je het liefst zo snel mogelijk achter je hebben. Op dit moment liggen veel onderdelen en kabels nog open met een groot risico op het invangen van ongewenste signalen.

Het grootste spook is ESD, ElectroStatic Discharge. Door de woestijnomgeving en de lage temperaturen is de lucht superdroog. Elke beweging die je maakt, leidt tot de opbouw van statische elektriciteit, zeker met bijvoorbeeld een fleecetrui aan. Zodra je iets van metaal aanraakt knettert het. Deze ontladingen zijn dodelijk voor ons instrument. Als alles eenmaal is ingebouwd, is er een redelijke mate van bescherming maar nu is die er nog niet. We doen allemaal ons best: we dragen polsbandjes om de lading af te voeren, vermijden kunststof kleding, raken metaal aan voor we in de buurt komen maar een foutje is natuurlijk zo gemaakt.

Daarnaast wordt de stroom ter plekke opgewekt in een generator. Het is een klein onafhankelijk elektriciteitsnet met beperkte capaciteit. Dat betekent dat als iemand een (zwaar) apparaat inschakelt je dat ziet als een dipje in de spanning of een piek op het aardsysteem. Ook dit kan leiden tot ongewenste stromen door onze gevoelige detectoren en lokale oscillatoren (LO's).

Wildebeesten

Blog_6_Parachute_2_klein.jpg
Parachute gezien vanaf de bovenzijde...
Kortom, de boel moet snel dicht maar het moet ook naar behoren werken. Maar wat is de juiste weg? En wanneer is het goed genoeg? Het proces doet me denken aan een verhaal dat ik lang geleden heb gelezen over, ik dacht, wildebeesten (Google werkt niet). Om te bepalen welke kant de kudde op moet, gaat er af een toe een beest staan met de kop in een bepaalde richting om vervolgens weer te gaan liggen. Als er voldoende beesten dezelfde kant op hebben gekeken gaat de hele kudde mee.

Op dezelfde manier worden hier, heel indirect, problemen aangepakt. Iemand zegt iets, niemand lijkt te luisteren, iemand anders zegt iets anders. Een oplossing wordt herhaald door een derde en een vierde en ineens hebben we die richting gekozen. Fascinerend. Het werkt, maar dit doen we thuis toch heel anders. Daar worden beslissingen genomen in formeel of informeel overleg, maar iedereen kan altijd zijn ideeën en zorgen delen en krijgt altijd, nou ja, bijna altijd, antwoord en uitleg.

Integratie van cryostaat en gondel

Blog_6_Volledige_intergratie_klein.jpg
Resultaat van de integratie: een complete gondel.
En dan volgen er ineens een paar heel grote stappen: de cryostaat moet worden geïntegreerd met de telescoopgondel. Dwars door onze eigen werkzaamheden heen. Het kwetsbaarste onderdeel, de lokale oscillator die aan de buitenkant zit, wordt weer gedemonteerd. De uitlijning moet daardoor weer overnieuw en de montageplaat die er nu al uitziet als Zwitserse kaas zal er nog wel een paar gaatjes bijkrijgen. Maar een mijlpaal is het wel. We hebben nu een bijna complete en bijna helemaal werkende gondel in de hangaar staan.

Buiten is inmiddels de parachute met bijbehorende elektronica uitgerold en geïnspecteerd. Ik ben er langs gelopen: ruim 60 meter touw en stof met bovenop de plofbout die er voor zorgt dat de parachute op het juiste moment los kan komen van de gondel en onderaan de plofbout die er voor zorgt dat gondel en parachute na de landing niet samen op stap gaan over het Antarctische continent. Dat moet wel werken straks, op het juiste moment en in de juiste volgorde graag.

 

Pin It


SCROLL TO TOP