ASTROPHYSICS | Space instruments & demonstrators

ASTROPHYSICS | Space instruments & demonstrators

ASTROPHYSICS | Space instruments & demonstrators

ASTROPHYSICS | Space instruments & demonstrators

Wouter Laauwen krijgt tijdens zijn eerste wandelingetje op Antarctica (-20C) meteen een waarschuwing. De wereld is heel ver weg en de natuur overweldigend dichtbij…

Blog_4_Cress_klein.jpg
Transport op Antarctica...

Geland!
Maandag 9 november, geland.
De chauffeur (V) roept ons wat ongeduldig naar de "bus". Tijd om te gaan, foto's komen later wel een keer, voorlopig gaat niemand weg. Voor een weg over het ijs is de rit verbazingwekkend hobbelig. Na een steile klim over de voet van de heuvel Arrival Heights (daar moet ik een keer bovenop staan) komen we aan in McMurdo. Tja, echt mooi is het dorp niet, wel bijzonder natuurlijk. We worden een zaaltje ingestuurd voor alweer een briefing, ditmaal over de do's en vooral de don'ts op Antarctica. Het hele continent is beschermd door een serie verdragen en één van de belangrijkste is dat het onaangetast moet blijven. Alles wat binnenkomt moet er ook weer uit. Zelfs het morsen van koffie in de sneeuw moet worden gemeld als incident en netjes opgeruimd worden. Op deze manier blijft het ongerepte karakter van het gebied behouden voor de toekomst.

Daarna krijgen we de sleutel van onze slaapplek en is het koffers zoeken en je plekje vinden. Slapen gebeurt op de manier van een Amerikaanse universiteitscampus: gedeelde kamers voor twee tot vier personen, toegewezen door het lot. Ik deel mijn kamer met Jon, een Amerikaanse collega van het Jet Propulsion Laboratory. Dat is wel even wennen, 5 weken een kamer delen. De kachel staat op 10 en de zon schijnt de slaapkamer binnen maar buiten is het -20: lange-onderbroekenweer.

Blog_4_uitzicht_klein.jpg
Room with a view...

Eerste waarschuwing...
Dan op weg naar de kantine voor het avondeten. Jas aan muts op, zonnebril, handschoenen: koud. Ik ben van de Amerikaanse zomer de extreme winter in gevallen en mijn gezicht is het nog lang niet gewend. Het eten is goed geregeld: een ruime keuze aan gerechten en op verzoek specials. Veel calorieën om het interne kacheltje te stoken. O ja, handen wassen, verplicht! 1000 mensen die drie x per dag door dezelfde kantine moeten vraagt om veel meer hygiëne. Hier wil je geen Norro-virus verspreiden. En de onvermijdelijke verkoudheid gaat al rond...

Na het eten ga ik even een stukje wandelen. Met de wind van achter en de zon in het gezicht is het best uit te houden. Wat een fantastisch uitzicht over de Rosszee. Aan de overkant stromen gigantische gletsjers de zee in. De lucht is zo helder en droog dat je makkelijk 100 km ver kan kijken. Dat is één van de redenen waarom we hier zijn. Maar het maakt afstand inschatten heel moeilijk en vertekent je waarneming van het gebied. Op de terugweg trekt de wind aan, dat scheelt ineens een jas. Diep weggedoken in mijn capuchon loop ik door. Mijn wangen gaan al snel steken en worden daarna gevoelloos, niet goed. Gelukkig is het maar een klein stukje maar de waarschuwing is ontvangen bij -20 gaat het snel mis. De volgende keer moet de bivakmuts in de zak mee. Maar wat een fantastisch landschap.

Aan het werk...

Blog_4_Hangar_klein.jpg
Hangars in McMurdo...

Dinsdag is mijn eerste werkdag. Met de Cress, een speciaal gebouwde "bus" worden we naar de basis gebracht vanwaar de ballonvluchten plaatsvinden. 15 km en 45 minuten, de ervaren rotten dommelen een beetje maar ik kijk mijn ogen uit: Scott base (de basis van Nieuw-Zeeland), Pressure Ridge waar het zee-ijs tegen het land omhoog gedrukt wordt (fantastische vormen en alle kleuren blauw), verderop Williams Field, het vliegveld van McMurdo, met daar weer achter Pegasus Airfield waar de grote C-17's landen. En dan uiteindelijk de Long Duration Balloon Facility: Hier gaat het voor ons allemaal gebeuren.

Een verzameling gebouwen en twee grote hangaars vormen de basis. Er omheen staat de opslag van goederen en een grote collectie voertuigen. Van kleine golfkarretjes tot een gigantische truck die straks de ballon in bedwang gaat houden. We hebben onze eigen kantine hier en gelukkig een toiletgebouw met een echte wc. Voor de diehards is er de "long drop" een buiten-wc met een lange pijp door het zee-ijs heen het water in, je moet het een keer gedaan hebben… .

Blog_4_slaapkamer_klein.jpg
Wouter Laauwens slaapkamer

Echt op Antarctica...
Binnen in onze hangar staat de ballongondel. Hij is al een heel eind klaar. Daar werken de collega's van APL en het CSBF voorlopig aan verder. Wij gaan onze instrument inbouwen in een cryostaat, een soort grote thermosfles die gevuld met vloeibaar helium het hele instrument afkoelt tot ongeveer 270 graden onder 0 oftewel 4 kelvin, 4 graden boven het absolute nulpunt. Hoewel het allemaal wat primitiever is, kun je in het lab makkelijk vergeten waar je bent, er zijn geen ramen. Zodra de deur open gaat is het weer duidelijk: ik ben echt op Antarctica.

Op foto's is het moeilijk de ervaring vast te leggen. Het is veel meer dan het landschap, het is het licht, de kou, de wind en de ongelofelijke afstanden, de wetenschap dat de dichtstbijzijnde plek met normale faciliteiten 4000 km vliegen verderop is. Geen telefoon, nauwelijks internet (vrijwel alles is geblokkeerd of enorm afgeknepen om de bandbreedte beschikbaar te houden voor de wetenschappelijke projecten), geen televisie of krant, de wereld is heel ver weg en de natuur overweldigend dichtbij. Na een paar dagen komt er wel routine in, maar gewoon worden, nee, daarvoor is Antarctica te groots.

Zelf kijken?

Webcam McMurdo: http://www.usap.gov/videoClipsAndMaps/mcmwebcam.cfm

Webcam LDB: http://www.csbf.nasa.gov/antarctica/ice.htm

En in Google Maps is er een Streetview-route door McMurdo.

Pin It


SCROLL TO TOP