ASTROPHYSICS | Space instruments & demonstrators

ASTROPHYSICS | Space instruments & demonstrators

ASTROPHYSICS | Space instruments & demonstrators

ASTROPHYSICS | Space instruments & demonstrators

Wouter Laauwen komt aan op de Zuidpool. De hoofdboodschap tijdens de laatste voorbereidingen op Christchurch: Antarctica is mooi maar genadeloos...

Antarctica_blog3d.jpg

Tijdens een kort intermezzo in Christchurch (4-7 nov) check ik google maps: Ik heb er inmiddels ruim 27000 km opzitten en heb nog een kleine 4000 km te gaan. De meest opvallende verandering is de zon die nu door het noorden draait. Samen met het verkeer aan de linker kant van de weg maakt dit dat ik me voortdurend vergis in de richting. Normaal heb ik aan een blik op de kaart voldoende om uit te komen waar ik wil wezen, nu moet ik regelmatig terugvallen op mijn smartphone. Verbazingwekkend. Ik gebruik de drie dagen die ik vrij heb om nog even te genieten van de buitenlucht. De lente die hier inmiddels goed op gang is gekomen, maakt dat extra aangenaam. Op één vergeten bijverschijnsel na dan: hooikoorts, o ja.

Op 7 november, bij het Clothing Distribution Centre in Christchurch wordt het menens. In de briefing-ruimte hebben zich zo'n 40 mensen verzameld. De vertoonde video geeft ons een beeld van wat we kunnen verwachten op McMurdo. Hoofdboodschap: Antarctica is mooi maar genadeloos. In het overzicht van het wetenschapsprogramma voor het komende seizoen wordt STO-2 genoemd, een hele eer.

Extreme Cold Weather Clothing

Blog_Antarctica_3a.jpg

Na wat controles -griepprik..check!, computerveiligheidscertificaat...check!, mogen we naar de kleedruimte. Hier staan rijen oranje tassen klaar met onze Extreme Weather Clothing. Wat onwennig staan we ons vervolgens te hijsen in overalls, mutsen, dikke jassen en bunny boots: schoenenmaat Pipo de Clown. Lucht isoleert heel goed dus het idee is om zo veel mogelijk lucht in je kleding te vangen. In inderdaad zien we er allemaal uit als Michelin-mannetjes, maar dan rood. Voor nu mag alles weer worden uitgetrokken en ingepakt, maar op de dag van vertrek moeten we ons hier in onze winteruitrusting hijsen, voorbereid op alles wat Antarctica tegen ons kan aanwenden. Mocht een landing toch niet mogelijk zijn, dan volgt een boomerang: terug naar af. De boomerang-tas is de enige die we dan terugkrijgen en moet alles bevatten om een paar dagen in Christchurch uit de voeten te kunnen. Bij terugkomst op mijn hotelkamer zie ik dat er een fax onder de deur is doorgeschoven. Morgenochtend om 5:45 komt de shuttle bus ons halen voor onze Iceflight: It giet oan!

Schuivende oliedrums
De wekker gaat, 5 uur, echt lekker heb ik niet geslapen. Gisteravond een snikkende dochter en een stuurse zoon aan de telefoon. Ze missen me... Vannacht om twee uur kwam er bovendien een nieuwe lichting Antarctica-gangers aan bij het hotel, onrustig tot een uur of drie. Als er iets wijzigt in ons reisplan hoor ik dat bij later of niet vertrekken per fax onder de deur. Als we eerder gaan, hoor ik dat per telefoon. Toch ga je dan telkens even kijken. Er ligt nog steeds niets, we gaan echt. Douchen, laatste dingen in de koffer en naar beneden. De shuttlebus staat inmiddels voor en er is een plekje voor me, yeah!

Bij de terminal kunnen we ons omkleden in onze poolkleding. Vervolgens worden wij en onze bagage gewogen en licht genoeg bevonden. Ontbijten, nog een instructievideo en dan inchecken. De hond heeft deze keer minder belangstelling voor mijn tas, hij heeft zeker net gegeten. En dan in de bus op weg naar het transportvliegtuig, een C17 van het Amerikaanse leger. Langs de zijwanden zitten klapstoeltjes en voorin een paar rijen echte stoelen. De rest van het ruim staat vol met lading. Ik zoek een klapstoel uit tegenover een pallet met oliedrums. Zelfs met mijn benen languit raak ik ze nog niet. Heerlijk, zoveel ruimte. Bij het taxiën schuiven de pallets een beetje heen en weer op de rollerbaan. Zou dat de bedoeling wezen? En dan gaan de motoren vol open en gaan we op weg. Wat een unieke ervaring.

Op Antarctica

Blog_Antarctica_3c.jpg

En het houd niet op, na ruim vijf uur in de lucht is het klaar maken voor de landing. De piloot zet het vliegtuig heel zachtjes neer op het ijs en dan gaan de motoren vol open om te remmen. Als we tot stilstand komen gaat de grote laadklep achterin het vliegtuig open en krijgen we een eerste blik op een volledig witte wereld. Dan moeten we via de voordeur naar buiten langs de nog draaiende motoren: het vliegtuig gaat zo snel mogelijk weer terug. Buiten wacht een volledig nieuwe wereld: Wit, helder, fel licht, bergen, een rokende vulkaan en een grote rode vrachtwagen met personen-aanhanger die ons naar McMurdo zal brengen. We zijn op Antarctica!

Pin It


SCROLL TO TOP