ASTROPHYSICS | Space instruments & demonstrators

ASTROPHYSICS | Space instruments & demonstrators

ASTROPHYSICS | Space instruments & demonstrators

ASTROPHYSICS | Space instruments & demonstrators

Wouter Laauwen vliegt door naar Christchurch, en moet onderweg de nodige bureaucratische barrieres overwinnen. The Martian zorgt intussen voor inspiratie voor zijn blogs...

STO2_blog_2_2_klein.jpg
Wetenschappers in het vrachtruim...

Nog in de lobby van mijn hotel in LA waarschuwt Darren me dat hij in LA in eerste instantie niet aan boord van het vliegtuig mocht omdat hij geen retourticket had. Voor hem werd dit opgelost door de immigratiedienst van Nieuw Zeeland, die op de hoogte blijkt te zijn van de werkwijze van het US Antarctic Program, die niet op voorhand retourtickets vanaf Antarctica regelt. Dat geldt ook voor mij, dus vertrek ik maar op tijd weer naar het vliegveld. De dame bij de check-in begint inderdaad over een verplicht retourticket maar het toverwoord Antarctica is voldoende. En ik heb een visum dus ik mag door. Er zitten meer reizigers naar Antarctica op deze vlucht, zegt ze nog.

Dat is meteen het raadspelletje voor de komende reis: Wie gaat er naar Antarctica? Maar dat valt nog niet mee, want hoe zie je dat? Kleding? Fitheid? Per slot van rekening hebben we allemaal hetzelfde keuringsprogramma doorlopen. In de vertrekhal van LA International Airport zitten stopcontacten, dus ik heb tijd genoeg om mijn telefoon weer op te laden. Ondertussen lees ik The Martian van Andy Weir, inmiddels verfilmd met Matt Damon in de hoofdrol. Een inspirerend boek voor als je een blog moet schrijven op Antarctica. Ik was al van plan om één van mijn blogs te beginnen met: Captain's log, stardate 41153.7, our destination is McMurdo… Nu moet er daar nog een intro bij: Log entry: Sol 7 Okay, I had a good night's sleep and things don't seem as hopeless as they did yesterday. Ik ben niet voor niets een nerd. Mischien moet ik sowieso alle beroemde avonturendagboeken maar eens langs…

Interstellar
Mijn vliegtuig blijkt een joekel van een Airbus A380. Veelbelovend qua beenruimte maar bij binnenkomst blijkt dat economy weer met recht economy is: mijn knieën raken precies de stoel voor me. Maar ik heb wel een mooi beeldscherm voor mijn neus. En moodlighting om ons rustig houden. Helaas maakt de captain daar nog voor het opstijgen een eind aan: "Ladies and Gentleman, one of our passengers failed to board the plane. We have started the standard emergency protocol and will unload her luggage." Dit kost een uur en maakt me toch wat onrustig… Het videokanaal vertoont Interstellar. Meeslepend en ontroerend, maar niet zo'n fijne film als je net voor langere tijd afscheid hebt genomen van vrouw en kinderen. Het werkt als een stevige fisherman's friend…tranen in de ogen…

In Sydney heb ik 10 uur, tijd genoeg om even de binnenstad te bekijken. Mooi !Terug in de lounge van het vliegveld wacht ik uiteindelijk op de verbindende vlucht naar Nieuw-Zeeland. Ik begin bekende gezichten te zien van de vorige vlucht. Zouden dat ook Antarctica-gangers zijn? Ik ben echter te moe om sociaal te zijn. Telefoon opladen maar weer. En even appen met het thuisfront. O ja, iemand jarig op 3 november? Sorry, heb ik gemist dit jaar door het passeren van de datumgrens. Eenmaal in de lucht is het lekker stuiteren: turbulentie. De stewardessen moeten drie keer opnieuw beginnen met het serveren van het diner. En de landing is spectaculair hard. Maar je wordt wel goed wakker van een beetje adrenaline. Daarna een lieve hond bij de douane, maar ik moet wel mijn tas helemaal uitpakken…Ja inderdaad, daar zit de rest van het jaar altijd mijn lunch in. Package one

STO_blog_2_1_klein.jpg
Het Airbus-toestel..

Verder probleemloos door tot in het hotel, half twee 's nachts lokale tijd. Eindelijk weer een bed na 40 uur. En okselfris ben ik ook niet meer...Maar eerst slapen. In eerste instantie tot half zes, hmm, nog maar even blijven liggen. Maar om half tien is het echt over en ga ik in Christchurch in op zoek naar een ontbijt. Die ochtend komt het laatste nieuws binnen van Darren, die dus een week voor ligt. 2 november bleek het te slecht weer om naar McMurdo te vliegen, 3 november: boomerang. Een technisch mankement aan het vliegtuig betekende een terugkeer naar Christchurch, want McMurdo heeft geen service hangar voor vliegtuigen. 4 november: ook weer te slecht weer om te vliegen, net als 5 november. Maar 5 november 's nachts werd het beter, en vertrok Darren's vliegtuig alsnog. En zojuist krijg ik mail: Darren staat op Antarctica. Het verlaten van het vliegtuig is een once in a lifetime experience. Of in James Bond termen: "Package one is delivered". Ik kan niet wachten!

Pin It


SCROLL TO TOP